ผู้สมัครที่ไม่มีประสบการณ์ทางการเมือง แถมยังขาดเสน่ห์จะมีสามารถชนะเลือกตั้งได้หรือไม่ ถ้าหากเขาได้รับการสนับสนุนจากนายกรัฐมนตรี Koizumi และพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตย (LDP) ของเขา ภาพยนตร์สารคดีแบบ Cinema Verite เรื่องนี้ ตามติดการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งอย่างดุเดือด ในเมืองคาวาซากิ ของประเทศญี่ปุ่นอย่างใกล้ชิด เพื่อเผยให้เห็นถึงธาตุแท้ของ "ประชาธิปไตย"

ด้วยกระแสของโศกนาฏกรรมโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ฟุกุชิม่า นาย Yama-san จึงหาเสียงโดยใช้นโยบายต่อต้านโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ แต่ครั้งนี้เขาไม่มีเงิน ไม่มีเครื่องช่วยเหลือ ไม่มีอะไรเลย เขาจะมีโอกาสชนะหรือไม่ วันที่ ๑๑ มีนาคม ๒๕๕๔ ญี่ปุ่นต้องเผชิญกับเหตุการณ์โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ระเบิด ซึ่งถือเป็นหายนะครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ แต่เหตุใดในการเลือกตั้งระดับประเทศ ๒ ครั้งต่อมา พรรคเสรีนิยมประชาธิปไตย (LDP) ซึ่งสนับสนุนพลังงานนิวเคลียร์ยังคงได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลาย และยังได้รับคัดเลือกให้เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล

ข้าพเจ้าตามหารูปภาพที่หายไปมาหลายปี รูปที่ถูกถ่ายโดยกลุ่มเขมรแดงระหว่างปี ๒๕๑๘ – ๒๕๒๒ ในตอนที่พวกเขาปกครองกัมพูชา แน่นอนว่า ลำพังเพียงรูปภาพอย่างเดียวไม่สามารถเป็นหลักฐานของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้ แต่มันช่วยกระตุ้นความคิด ใคร่ครวญสิ่งที่เกิดขึ้น และบันทึกประวัติศาสตร์ ข้าพเจ้าพยายามตามหาทั้งที่หอจดหมายเหตุ ตามเอกสารเก่า ๆ ตามหมู่บ้านชนบทในกัมพูชา ตอนนี้ ข้าพเจ้าตระหนักแล้วว่า รูปภาพคงจะหายไป ข้าพเจ้าไม่ได้ตามหามันจริง ๆ มันไม่ใช่เพราะภาพแสดงความโหดร้ายและไม่สำคัญ  ข้าพเจ้าสร้างมันขึ้นมา สิ่งที่ข้าพเจ้าจะนำเสนอให้คนดูไม่ใช่รูปภาพหรือการตามหารูปภาพที่สำคัญ แต่เป็นรูปภาพของการแสวงหา การแสวงหาในแบบที่ภาพยนตร์จะสร้างขึ้นมาได้

ปี พ.ศ. ๒๔๗๘ หลวงกลการเจนจิต (เภา วสุวัต) ช่างถ่ายภาพยนตร์คนสำคัญของไทย ได้รับมอบหมายจากกองทัพเรือให้เป็นผู้ถ่ายทำภาพ-ยนตร์บันทึกการรับเรือตอร์ปิโด ที่กองทัพเรือจ้างต่อที่ประเทศอิตาลี การเดินทางไปรับเรือครั้งนี้นับเป็นการเดินเรือข้ามมหาสมุทรด้วยความรู้ความสามารถของทหารเรือไทยเป็นครั้งแรก จากอ่าวไทยเข้ามหาสมุทรอินเดียไปสู่ท่าเรือเมืองตริเอสเต ประเทศอิตาลีและกลับสู่มาตุภูมิรวมระยะทาง ๑๕,๐๐๐ ไมล์ กินเวลารอนแรมกว่าสี่เดือน ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงถือเป็นประจักษ์พยานถึงภารกิจอันเป็นประวัติการณ์ของราชนาวีไทย และเป็นประจักษ์พยานถึงความสามารถของช่างถ่ายภาพยนตร์ที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ของชาติ

ผู้กำกับวิเคราะห์การแต่งงานของพ่อแม่ของเขาซึ่งเป็นนักแสดงชื่อดังของพม่าในยุค ๖๐ ฉาก ซึ้งๆในหนังที่เล่นคู่กันสะท้อนสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตของทั้งคู่ ขณะที่กล้องเคลื่อนผ่านรูปอันสวยงามในยุคที่พวกเขาเจิดจรัส ผู้กำกับเฝ้ามองและพาคนดูเข้าไปในรูป เริ่มต้นจากความโด่งดังของพ่อแม่ แล้วพยายามจำลองความสัมพันธ์ขึ้นใหม่ เขาดูภาพยนตร์เก่า ๆ ด้วยมุมมองที่ต่างไป ราวกับว่ามีคำตอบที่เขาไม่เคยรับรู้เมื่อครั้งพ่อแม่แยกทางกัน การผสมผสานประวัติศาสตร์ครอบครัวกับภาพจากภาพยนตร์เก่า ๆ ได้สร้างมนต์ผสมระหว่างข้อเท็จจริงกับเรื่องเล่า หรือ ที่ผู้กำกับเรียกว่า “การแต่งงานจริงและบนจอ” ซึ่งการออกมาเปิดเผยเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ท้าทายมาก เพราะการหย่าร้างยังคงเป็นข้อห้ามในพม่า แต่แทนที่จะมุ่งเผยประเด็นนั้นอย่างโจ่งแจ้ง เขากลับสื่อมันออกมาผ่านความรู้สึกส่วนบุคคล นำเสนอความเจ็บปวดที่เกิดจากการหย่าร้าง ทั้งยังแสดงให้เห็นว่าอุตสาหกรรมภาพยนตร์พม่านั่นยิ่งใหญ่เทียบเท่าฮอลลีวูดในสมัย ๕๐ ปีที่แล้ว โดยภาพยนตร์เรื่องแรกที่พ่อแม่ของเขาเล่นด้วยกันชื่อว่า Sweet Sixteen

ในช่วงปี ๒๕๑๘ – ๒๕๒๒ ผู้หญิงชาวกัมพูชาอย่างน้อย ๒๕๐,๐๐๐ คน ถูกบังคับให้ต้องแต่งงานโดยกองทัพเขมรแดง Sochan คือหนึ่งในนั้น ด้วยวัยเพียง ๑๖ ปี เธอถูกบังคับให้ต้องแต่งงานกับทหารที่ข่มขืนเธอ หลังจากปิดปากเงียบเป็นเวลากว่า ๓๐ ปี Sochan ตัดสินใจนำเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ ไปฟ้องศาลโลกเพื่อเอาผิดกับผู้นำกองทัพเขมรแดง

เรื่องเล่าสาวพริตตี้ เป็นสารคดีเกี่ยวกับชีวิตของหญิงสาวชาวอีสานที่เข้ามาอาศัยและทำงานเป็น “สาวพริตตี้” อยู่ในกรุงเทพฯ โดยตามติดชีวิตอันแสนธรรมดาของเธอทั้งที่บ้านเกิดและกรุงเทพฯ รวมไปถึงชีวิตรักของเธออีกด้วย

ครูก้อย เป็นครูประจำชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ ทำอาชีพครูมา ๓๖ ปี และฝันอยากมีบ้านสักหลังก่อนตาย

Jazz in Love เป็นสารคดีเกย์ที่นำเสนอเรื่องที่ละเอียดอ่อนด้วยความหนักแน่น เล่าเรื่องความรักข้ามวัฒนธรรมที่สะท้อนให้เห็นภาพความรักในยุคโมเดิร์น Jazz หนุ่มน้อยชาวฟิลิปปินส์ รอคอยการมาของคู่หมั้นชายวัยกลางคนชาวเยอรมัน ภาพยนตร์ตั้งคำถามถึงความรักว่าสามารถชนะทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นกาลเวลา ระยะทาง ภาษา และวัฒนธรรม ได้จริงหรือ

สงครามผ่านมานานแล้ว แต่ยังคงอยู่ในความทรงจำ ผู้กำกับมองหาความทรงจำและร่องรอยของสงครามในชุมชนเล็ก ๆ ของเมืองดานัง ที่นั่น แต่ละคนต่างมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับสงครามที่แตกต่างกัน และยังคงมีผลต่อชีวิตของพวกเขาจนถึงปัจจุบัน ชีวิตประจำวันเต็มไปด้วยเรื่องเล่าของนักเคลื่อนไหวเพื่อการปฏิวัติ การจำคุก การทรมานและเรื่องเล่าของทหารที่จะพลิกเรื่องไปอีกด้านหนึ่ง

เพื่อที่จะนำเสนอภาพของสิงคโปร์ ประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ Tan Pin Pin ตัดสินใจใช้มุมมองจากคนนอก เธอได้พบนักโทษการเมืองที่ลี้ภัยอยู่ในลอนดอน ประเทศไทย และมาเลเซีย ตั้งแต่ ๓๕ – ๕๐ ปีที่แล้ว ซึ่งพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้กลับประเทศได้จนกว่าจะเสียชีวิต และถูกญาตินำกับไปในสภาพเป็นกระดูก ตัวเอกในภาพยนตร์ต้องต่อสู้เพื่อความเป็นประชาธิปไตย และเพื่อปลดปล่อยสิงคโปร์จากประเทศอาณานิคม พวกเขาต้องหลบหนีจากโทษจำคุกและคำพิพากษาที่ไร้กฎเกณฑ์ โดยแลกมาซึ่งการต้องอยู่อย่างผู้ลี้ภัย